“Όλοι μένουμε μόνοι, είτε είμαστε κλεισμένοι σε ένα δωμάτιο,
είτε είμαστε περιτριγυρισμένοι από πολλούς ανθρώπους.
Ζούμε σε μία εποχή που μας ωθεί στην απομόνωση μετατρέποντας τις σχέσεις των ανθρώπων, σε γυάλινες, σε ευκαιριακές, σε εύθραυστες, εντυπωσιακές βιτρίνες καταστημάτων. Οι συμπεριφορές συχνά πηγάζουν από την μίμηση κοινωνικών “προτύπων”, από τον εγωισμό, την ανασφάλεια και το φαίνεσθε. Για να καταλήξουν να δημιουργούν απογοητεύσεις και χρόνιες ψυχολογικές φοβίες δίνοντας έτσι συνέχεια σε ένα φαύλο κύκλο.
Το εγώ πρέπει να συναντάει το εσύ, για να καταλήξει στο εμείς.”
Στίχοι — Σκεπετάρης Ρήγας
Μουσική — Σκεπετάρης Ρήγας
Σκηνοθεσία — Θεοφύλακτος Αργυρού, Σπύρος Στεριώτης
Κάμερα: Σπύρος Στεριώτης, Αλέξανδρος Σμαραγδής
Facebook – https://www.facebook.com/pages/Rigas-…
Myspace – http://www.myspace.com/rigasrpm
Free download – https://soundcloud.com/rigas-de-los-p…
Lyrics.
Βαρέθηκα να βλέπω τη βλακεία του καθενός
στα λόγια να είναι η φλόγα και στις πράξεις ο καπνός
ο νοών νοείτω περιττός είναι ο σοφός
Ομπρέλα είναι η μάζα για να μην νιώθεις κενός
Αφού μπήκες σε ομάδα κάποιος θα είναι αρχηγός
Και ίσως αφού ανήκεις κάπου τώρα να σαι αρεστός
Οι πράξεις και τα λόγια σου δεν είναι σε αρμονία
Η ημιμάθεια σε κάνει εύκολη λεία
Ξένος πια και πονηρός της νύχτας ο σκοπός
Αφού κάθε ξημέρωμα έχει γίνει φανερός
Πίσω από το δάχτυλο που κρύβεσαι είσαι ορατός
Πιστεύεις πως ο λόγος σου είναι αποκλειστικός
Γαμπρός της ηγεσίας αυτοκλήτως πάει και ντύνετε
Επιτίθεται γιατί φοβάται να αμύνεται
Αυτό που μιμείται πάντοτε στο τέλος γίνετε
Μπροστά στον καθρέφτη μόνος του συστήνεται.
Όλοι μένουνε μόνοι, κάποτε τα ψέματα τελειώνουν
Μείνε αυτό που είσαι, σας μπαλόνι όλα ξεφουσκώνουν
Ναι, μην προσποιείσαι κράτα αυτούς που αγαπούν αυτό που είσαι
Ναι, μην παραιτείσαι κάθε “πρότυπο” στη μούρη φτύσε.
Όλα είναι ένα πρέπει τυπικά ή άτυπα
όλα να ναι καθώς πρέπει στη λύπη και στη χαρά
Χαμένοι από χέρι σε μπερδέματα συχνά
από τη δουλειά στο σπίτι και απ’το σπίτι στη δουλειά
μέσα στη γκρίζα πουτάνα πόλη το χρώμα κυνηγώ
θέλω μόνο το μυαλό μου να σωθεί και να μην τρελαθώ
Θέλω να βρώ τη χαρά και μ’όλους να τη μοιραστώ
Μα δεν προλαβαίνω και αυτό θα σου πώ
Όλοι μένουνε μόνοι, κάποτε τα ψέματα τελειώνουν
Μείνε αυτό που είσαι, σας μπαλόνι όλα ξεφουσκώνουν
Ναι, μην προσποιείσαι κράτα αυτούς που αγαπούν αυτό που είσαι
Ναι, μην παραιτείσαι κάθε “πρότυπο” στη μούρη φτύσε.
