Με αφορμή τα εγκαίνια της έκθεσης φωτογραφίας «Ραπ ντίβες», η δημιουργός του project Σίλβια Τσομπανάκη, μιλά στο Rapnroll.gr για το έργο της και την ίδια. Η Σίλβια με τον φακό της βγάζει στο προσκήνιο τις γυναίκες, τις γυναίκες που υψώνουν τη φωνή τους και με δίοδο τη ραπ μας μιλάνε για τη ζωή. Γυναίκες που παλεύουν με την καθημερινότητα, τις νόρμες της κοινωνίας και διεκδικούν ραπάροντας το χώρο που τους ανήκει σε αυτόν τον κόσμο.
Η έκθεση φωτογραφίας «Ραπ ντίβες» της Σίλβιας Τσομπανάκη εγκαινιάστηκε την Παρασκευή 17 Μαρτίου στην «Εφημερίδα ATH» (Βησσαρίωνος 9 & Σίνα 6, Αθήνα) και θα διαρκέσει μέχρι τις 2 Απριλίου.
Πες μα λίγα λόγια για εσένα, πώς ήρθες σε επαφή το hip hop και την ραπ και κυρίως με την τέχνη της φωτογραφίας.
Είμαι η Σίλβια. Μεγάλωσα στη Λάρισα. Στη γαμάτη γειτονιά Αβέρωφ!
Με το hip hop ήρθα κάπως φυσικά σε επαφή. Είδα το «8 Mile» όταν ήμουν ακόμη στην παιδική ηλικία. Ήταν πάντα μια από τις αγαπημένες μου ταινίες ως παιδί.
Πέρα από το «8 mile», ήρθα σε επαφή με το hip hop λόγω της γειτονιάς μου και επαφών με χιπχοπαδες. Τύχαινε να κάνω παρέα από μικρή με κόσμο της ευρύτερης κοινότητας. Μιας και μεγάλωσα μέσα στη κρίση και λόγω background ήταν αναπόφευκτο και ευτυχές να εμπλακώ με το hip hop.
Τι είναι η φωτογραφία για εσένα και τι σου αρέσει να απαθανατίζεις με τον φακό σου περισσότερο; Πόσα χρόνια παρατηρείς και φωτογραφίζεις αυτή την κουλτούρα;
Η φωτογραφία με ενδιέφερε και μου προκαλούσε περιέργεια από μικρή ηλικία. Ως ενήλικη, ο κοινωνικός μου κύκλος ήταν και παραμένει αρκετά σχετικός με τη φωτογραφία. Η γνωριμία μου με κάποιες φωτογράφους υπήρξε καθοριστική. Η φωτογραφία για μένα είναι πολλά. Ή και τίποτα τόσο σημαντικό ώστε να το μοιραστώ. Ας την ορίσουμε ως μια αφαίρεση της πραγματικότητας, ως επαναπροσδιορισμό της.
Δεν έχω αποφασίσει ακόμα τι μου αρέσει να φωτογραφίζω. Δεν έχω ανακαλύψει όλο το φάσμα και τις δυνατότητες της φωτογραφίας. Μπορώ να πω με σιγουριά ότι τα τελευταία έξι με εφτά χρόνια προτιμώ να φωτογραφίζω ανθρώπους. Κάπως έτσι ξεκίνησα να φωτογραφίζω την ντόπια σκηνή του χιπ χοπ.
Τι σε ώθησε στο να ξεκινήσεις φωτογραφίζεις και να καταγράφεις την γυναικεία φιγούρα στην εγχώρια rap σκηνή;
Τα τελευταία οχτώ χρόνια φωτογραφίζω την ντόπια χιπ χοπ σκηνή. Πιο συγκεκριμένα, τα τελευταία τρία χρόνια φωτογραφίζω το γυναικείο χιπ χοπ. Εστιάζω στην καταγραφή και σύνθεση εικόνων μιας ζωντανής κοινότητας που, σε καιρούς κρίσης, όλο και περισσότερο διεκδικεί χώρο και ορατότητα στη δημόσια σφαίρα. Η σχέση μου με τις ράπερ είναι προσωπική, καθώς κυρίως με ενδιαφέρει να φωτογραφίσω την καθημερινότητά τους. Η πρώτη προσέγγιση μου ήταν βιωματική, μιας και είμαι κι εγώ γυναίκα. Με άλλα λόγια, αναρωτιέμαι πώς μπορείς να χωρέσεις την τέχνη μέσα σε μια καθημερινότητα που τρέχει σαν διάολος! Οι ράπερ αυτές, που προφανώς δεν βιοπορίζονται από την τέχνη τους, πότε προλαβαίνουν και γράφουν, ηχογραφούν, κάνουν πρόβες; Είναι άραγε η ραπ στρατηγική επιβίωσης; Ενδυνάμωση και διεκδίκηση χώρου; Αυτά τα τρία χρόνια μού δημιουργήθηκαν πολλά ερωτήματα. Κάποια απαντώνταν από μόνα τους, άλλα από τις συζητήσεις μου με τις ράπερ. Τα κορίτσια αυτά είναι τόσο ίδιες και τόσο διαφορετικές ταυτόχρονα. Είναι πολύχρωμα όπως τα ρούχα τους, αλλά και ασπρόμαυρα όπως η καθημερινότητα. Δεν είναι καθόλου εύκολο να είσαι γυναίκα και να τα χώνεις εκεί έξω.
Δεν τους δόθηκε χώρος; Ή πιστεύεις ότι οι ίδιες δεν το τρέξανε όσο το τρέχουν τα τελευταία χρόνια; Αυτό το τονίζω καθώς εδώ και χρόνια υπάρχουν γυναίκες που έχουν δώσει πολλά στο ελληνικό hip hop και είναι αρκετά γνώστες η κάθε μια στο στοιχείο της π.χ Nique, η Μαρίνα απο Στιχοιμα και αρκετές άλλες κοπέλες οπως η Sidi οι οποίες ασχολούνται με άλλα στοιχεία του hip hop και είναι ευρέως γνωστές για το ταλέντο τους.
Αν το δούμε ιστορικά, οι γυναίκες ήταν από την αρχή παρούσες στο χιπ χοπ, ήταν πάντοτε πρωτοπόρες. Και στα τέσσερα στοιχεία. Όμως, όπως σε όλες τις τέχνες έτσι και στο χιπ χοπ η παρουσία και το έργο τους μονίμως αγνοούνται, υποτιμούνται, περιθωριοποιούνται. Επειδή ζούμε σε σεξιστικές κοινωνίες, όπως είναι και η ελληνική.
Τι να περιμένουμε από την Σίλβια τον επόμενο καιρό;
Προς το παρόν, συνεχίζω να φωτογραφίζω τις γυναίκες ράπερ και ετοιμάζω και κάποια άλλα σχετικά πρότζεκτ. Όχι μόνη μου αλλά σε συνεργασία με πολύ αγαπημένα μου άτομα και συνεργάτες/τριες.
Επίσης, αυτή την περίοδο γυρίζω την πρώτη μου ταινία μικρού μήκους.
Εδώ να ευχαριστήσω την κλίκα μου (DLY) τον Γ.Σ τον J.K την Κ. την Α. την Α.Ρ και όλες τις κοπέλες που ήρθαμε σε επαφή για το παραπάνω πρότζεκτ.
